به گزارش خبرنگار مهر، محسن بهاری در نخستین تجربه کارگردانی خود در عرصه ساخت فیلم بلند سینمایی، فیلمی را به کانونی از تصاویر درآورد که در دایره آثار تریلر امنیتی قرار می‌گیرد.

او با بن‌مایه قراردادن جنگ ۱۲ روزه، هجوم سایبری به یکی از بانک‌های کشور در جریان جنگ یادشده را در قالب اثری کم‌لوکیشن، معمایی، دیالوگ‌محور و کنجکاوی‌برانگیز به پرده سیم‌گون سینما آورده است تا در سایه تعلیق و پرداخت به موضوعی مهم، پیام خود را نیز تفهیم کرده باشد.

اما گذشته از ویژگی‌های مثبت و منفی فیلم که شاید تعلیق نحیف، وجود پلان‌های مرده و کارگردانی که می‌توانست بهتر باشد، بازی بازیگران را نقطه مثبت «قمارباز» می‌توان خواند.

گرچه کوروش تهامی چشم‌گیر ظاهر شده است، اما از کنار بازی روان آرمین رحیمیان نیز به راحتی نمی‌توان گذشت. رحیمیان در نقش کاراکتری به نام پیمان با ارائه یک بازی بی‌تکلف، سهم به‌سزایی در دیده شدن فیلم داشته است، کاراکتری که در باورپذیری عملکرد یک نیروی کارآزموده امنیتی، متفاوت و تأثیرگذار ظاهر می‌شود.

خونسردی پیمان در رویارویی با پاسخ‌های نقشی که قصد پنهان کردن واقعیت را دارد و اعتماد مستتر در نگاه و بیان او برای نتیجه دادن بازجویی در محملی متفاوت، نقش‌آفرینی او را به چشمان مخاطب می‌نشاند.

به هر روی گرچه از مناظری چون عمق‌بخشی به تعلیق و حذف تخیل و تصورات نقش مهندس با بازی کوروش تهامی، «قمارباز» می‌توانست عملکرد بهتری داشته باشد اما از لحاظ جسارت پرداخت به سوژه یادشده، کشش قصه و چیدمان تراکم قاب‌ها در لوکیشن محدود و همچنین بازی آرمین رحیمیان، کوروش تهامی و شبنم قربانی می‌توان نمره خوبی به آن داد.