به گزارش اقتصاد آنلاین به نقل از تسنیم، نشست خبری فیلم سینمایی «خیابان جمهوری» در دومین روز از جشنواره فیلم فجر برگزار شد. در این نشست خبری، منوچهر هادی کارگردان اثر، پدرام کریمی نویسنده، الناز ملک و روح الله زمانی بازیگر حضور داشتند. 

منوچهر هادی در مقدمه صحبت‌های خود گفت: پدرام کریمی این فیلمنامه را پیش‌تر نوشته بود و حتی برای آن پروانه ساخت با کارگردانی خانم مریم بحرالعلومی گرفته بود اما قسمت بود که این فیلم را من بسازم. 

پدرام کریمی نیز درباره فیلمنامه اثر توضیح داد: اتفاقا من خیابان جمهوری را برای آقای هادی نوشته بودم و خیلی علاقه داشتم که او این فیلم را بسازد. در ادامه فیلم‌های سینمایی کارگر ساده و خیابان جمهوری اثر دیگری دارم که امیدوارم آقای هادی آن را بسازد. معتقدم که ایشان سینمای اجتماعی را به خوبی می‌شناسد. 

هادی با اشاره به علاقه خود به سینمای اجتماعی گفت: کسانی که سینما را به صورت جدی می‌بینند می‌دانند که سینمای اجتماعی چه قدر مهم است و همواره دغدغه ساخت اثر در این ژانر را دارم. اینکه هراز گاهی گریزی به سینمای کمدی می‌زنم به دلیل این است که هم پول خوب می‌توان از آن درآورد و هم مردم سرگرم می‌شوند. با این حال معتقدم که سینمای اجتماعی، سینمای کارگردان دغدغه‌مند است. 

الناز ملک بازیگر فیلم سینمایی خیابان جمهوری درباره تجربه حضور در این اثر بیان کرد: تنها دو روز مانده به شروع فیلمبرداری به کار اضافه شدم و به صورت همزمان در فیلم‌های نیم شب و خیابان جمهوری بازی کردم. 

او درباره صحبت به زبان ترکی در این فیلم گفت: لهجه ترکی را بهتر از گویش ترکی صحبت می‌کنم. خانم داداشی مترجم من بود و با لهجه سرابی دیالوگ‌ها را ترجمه می‌کرد، با هم گوش می‌کردیم و با تمرین به این گویش رسیدم.

هادی در پاسخ به سوالی درباره اینکه فیلمش سراسر تلخی است و رگه‌هایی از امید ندارد، گفت: سعی کردیم در جاهایی از فیلم امید هم بدهیم. اینکه زنی می‌فهمد شوهرش با زن دیگری وارد رابطه شده و وقتی می‌فهمد که زن دوم از کل ماجرا بیخبر و قربانی شده است، تلاش می‌کند زندگی او را سر و سامان بدهد. این موضوع رگه‌ای از امید است. یا اینکه یک دختر شهرستانی با وجود تمام مشکلاتی که در زندگی‌اش دارد، با پاکدامنی، برای کسب روزی حلال تلاش می‌کند، باز هم رگه‌ای از امید را در دل خود دارد. البته نباید فراموش کنیم که فیلم اجتماعی از معضلات اجتماعی سرچشمه می‌گیرد و بدون شک اگر این مشکلات در زندگی آیلار نبود، پرداختن به آن برای من جذاب نبود. 

وی تاکید کرد: زنان زیادی را می‌بینیم که با سختی بسیار، زندگی می‌کنند و به نظرم باید به این موضوعات پرداخت. اصلا معتقدم پرداختن به این موضوعات واجب است. 

الناز ملک در بخش دیگری از این نشست خبری گفت: زنان بدیرپرست زیادی داریم که باید از زندگی آنها فیلم ساخت؛ یکی از دلایلی که در این فیلم بازی کردم به این دلیل بود که در آن نقش دختری را بازی کردم که در بازار عبدل آباد دستفروشی می‌کند اما با شرافت است. کارگری میکند، اما امیدوار است. 

وی با اشاره به تلاش‌هایی برای تحریم جشنواره از داخل و خارج از ایران گفت: من نمی‌دانم که وقتی امشب به خانه برمی‌گردم، چند نفر به من در فضای مجازی فحش می‌دهند؛ اما من پشت فیلمم ایستادم تا از حق زنان دفاع کنم. از این افراد درخواست دارم که خواستند ما را قضاوت کنند، حتما قبل از قضاوت فیلم را تماشا کنند. من پشت زنان مستقل سرزمینم ایستاده‌ام.  

وی ادامه داد: من اخیرا تئاتری را ساختم که درباره زندگی الهه حسین نژاد است و ماجرایی را روایت می‌کند که برای خود من رخ داد اما از آن گریختم ولی الهه حسین نژاد قربانی‌اش شد و حتما این اتفاق برای زنان دیگری هم رخ داده است. 5 هزار دختر این تئاتر را تماشا کردند و در آغوش یکدیگر اشک ریختیم. اگر اینجا هستم برای این است که از فیلمم حمایت می‌کنم. 

پدرام کریمی در پاسخ به سوالی درباره افت ضربان فیلم در بخش‌هایی از آن گفت: در فیلمنامه خیلی از فرازهای فیلم را حذف کردیم. البته می‌توانستیم صحنه‌های دعوا بگذاریم و فیلم را جذاب کنیم، اما حذف آنها آگاهانه بوده است. تعمدا می‌خواستیم ریتم فیلم آرام باشد تا زندگی این زن را بهتر ببینم. می‌خواستیم به زندگی عادی آیلار نزدیک باشیم. 

منوچهر هادی نیز در پاسخ به این سوال گفت: این فیلم در تدوین اولیه، 152 دقیقه شد و 40 دقیقه از آن را در رافکات کم کردیم. معتقدم زندگی آدم‌هایی مثل آیلار در ذاتش خستگی و ریتم کند وجود دارد. البته اگر جایی از فیلم خسته‌کننده بوده حتما مشکل از ما بوده اما تمام تلاشمان را کردیم که این اتفاق رخ ندهد. با این حال جا دارد که فیلم با تدوین مجدد کوتاهتر شود. منتظر شنیدن نظرات برای کوتاه کردن فیلم هستیم و قصدمان این نبود که دقایق را پر کنیم.

کریمی درباره انتخاب زبان ترکی برای این فیلم گفت: فیلم اتاقک گلی کردی بود و دوست داشتم این فیلم به زبان ترکی باشد. کارگر ساده نیز به زبان ترکی است. البته معتقدم که لهجه با گویش خاص به فیلم رنگ خوبی می‌دهد. ضمن اینکه فیلم درباره دختری بود که از یک شهرستان آمده و با مشکلاتی روبه‌رو شده است. چه بهتر که از یک جایی باشد که من دوستش داشتم! 

منوچهر هادی درباره تجربه فیلمبرداری روی دست در این فیلم سینمایی گفت: میلاد حسینی زحمات زیادی برای فیلمبرداری این اثر کشید و تجربه خوبی با او در فیلم یزدان داشتم. 60 و 70 درصد نماهای ما با لنز 135 و 100 روی دست بود؛ اگر جایی از لنز واید استفاده کردیم به دلیل این بود که می‌خواستم بازیگران بیشتر دیده شوند. در جایی هم که لازم بود فضا دیده شود دوربین را به قدر کافی دور کردیم.‌ 

میلاد حسینی نیز درباره این تکنیک فیلمبرداری گفت: خیابان جمهوری اولین فیلم سینمایی من به عنوان مدیر فیلمبرداری بود. این کار را دوربین روی دست کار کردیم تا فضای فیلم مستند گونه‌تر باشد. نورپردازی هم رئال بود و سعی کردیم از لنز تله استفاده کنیم.

پدرام کریمی در نقد پرسشی از خبرنگاران مبنی بر ساخت فیلم‌های اجتماعی گفت: ژانر اجتماعی زبان تند دارد و معتقدم که نباید اعلام وضعیت کند، بلکه باید راهکار بودند چرا که با اعلام وضعیت به تنهایی، به مرز سیاه‌نمایی نزدیک می‌شود. 

وی ادامه داد: سینمای اجتماعی ایران را با سینمای اجتماعی در آمریکا و اروپا مقایسه کنید؛ در سینمای ما قهرمان، قربانی است اما در سینمای اروپا قهرمان می‌ماند و حتی اگر شکست می‌خورد، باز هم پویا است. 
معتقدم که سینمای اجتماعی باید نقد سیستماتیک و طبقاتی بکند. باید اجازه بدهیم این نقدها گفته شود و شاید خیلی از حرف‌هایی که در جامعه امروز زده می‌شود به دلیل بی خاصیت شدن سینمای اجتماعی ماست. نمی‌توان از سینمای اجتماعی انتظار یک سینمای شیک داشت و باید اجازه داد، حرف بزند و نقد بکند.