وی با تاکید بر اینکه کار کودکان نه‌تن‌ها حقوق اساسی آن‌ها را نقض می‌کند بلکه آن‌ها را از دوران کودکی، آموزش و فرصت‌های مناسب برای رشد و توسعه محروم می‌سازد، تصریح کرد: طبق آمارهای ILO، میلیون‌ها کودک در سراسر جهان مجبور به انجام کارهایی هستند که به سلامت، آموزش و رشد کلی آن‌ها آسیب می‌زند. کار کودکان غالبا در شرایط خطرناک و استثمارگرایانه انجام می‌شود که نه‌تن‌ها رشد جسمی و ذهنی آن‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد بلکه آینده آن‌ها را نیز به خطر می‌اندازد.

رسول فلکی افزود: در سال‌های اخیر، تلاش‌های زیادی از سوی سازمان‌های بین‌المللی، دولت‌ها و نهادهای مدنی برای مبارزه با کار کودکان صورت گرفته است. سازمان بین‌المللی کار از طریق کنوانسیون‌ها و برنامه‌های مختلف به دولت‌ها کمک می‌کند تا سیاست‌ها و قوانین مناسبی برای منع کار کودکان تدوین و اجرا کنند. یکی از این کنوانسیون‌ها، کنوانسیون شماره ۱۳۸ است که حداقل سن اشتغال را تعیین می‌کند و کنوانسیون شماره ۱۸۲ که بر حذف فوری بدترین اشکال کار کودکان تمرکز دارد.

وی در ادامه درباره وضعیت کودکان کار در ایران گفت: این وضعیت در ایران پیچیده و چندبعدی است و با چالش‌های متعددی مواجه است. کودکان کار در ایران اغلب در شرایط نامطلوب و خطرناکی به سر می‌برند و این موضوع می‌تواند تأثیرات منفی بلندمدتی بر سلامت جسمی و روانی آن‌ها داشته باشد. کودکان کار غالبا در معرض خطرات جسمی مانند آسیب‌های کاری، بیماری‌ها و سوء‌تغذیه قرار دارند. استرس، افسردگی و مشکلات روانی دیگر نیز از جمله پیامدهای کار کودکان است. همچنین کار کودکان معمولا باعث محرومیت آن‌ها از آموزش و تحصیل می‌شود و این موضوع می‌تواند آینده آن‌ها را به طور جدی تحت تأثیر قرار دهد. همچنین این کودکان بیشتر در معرض خطرات اجتماعی مانند سوءاستفاده، خشونت و بهره‌کشی قرار دارند.

این فعال و کنشگر مسائل اجتماعی، کمبود آمار و اطلاعات دقیق درباره کودکان کار را از معضلات جدی توصیف کرد و گفت: نبود آمار دقیق و جامع از تعداد و وضعیت کودکان کار، یکی از چالش‌های اصلی در مقابله با این پدیده است. برای مقابله مؤثر با کار کودکان، نیاز به اقدامات جامع و هماهنگ از سوی دولت، نهادهای مدنی و جامعه وجود دارد. این اقدامات باید شامل بهبود شرایط اقتصادی خانواده‌ها، افزایش دسترسی به آموزش و خدمات حمایتی باشد. در نتیجه وضعیت کودکان کار در ایران نیازمند توجه و اقدامات جدی و مستمر است. تنها با تلاش‌های هماهنگ و همه‌جانبه می‌توان به بهبود وضعیت این کودکان و حمایت از حقوق آن‌ها دست یافت.

به گفته این کنشگر مسائل اجتماعی، کودکان کار معمولا در خیابان‌ها، کارگاه‌های زیرزمینی و محیط‌های کاری غیررسمی مشغول به کار هستند. بسیاری از آن‌ها به دلیل مشکلات اقتصادی خانواده‌ها، فقدان دسترسی به آموزش و شرایط اجتماعی نامناسب مجبور به کار می‌شوند. کارهای رایج برای این کودکان شامل دست‌فروشی، جمع‌آوری زباله، کار در مزارع و کارگاه‌های تولیدی است که اغلب در شرایطی سخت و خطرناک انجام می‌شود.

رسول فلکی در پایان روز جهانی مبارزه با کار کودکان را فرصتی برای جلب توجه جهانی به این مسئله و تقویت تلاش‌ها برای ریشه‌کنی آن عنوان کرد و گفت: با تلاش‌های مشترک و هماهنگ میان دولت‌ها، سازمان‌های بین‌المللی، نهادهای مدنی و جامعه جهانی، می‌توان به سوی جهانی حرکت کرد که در آن هیچ کودکی مجبور به کار نباشد و همه کودکان از دوران کودکی شاد و فرصت‌های برابر برای رشد و توسعه برخوردار باشند.