به گزارش خبرنگار مهر، علیرضا طاهری نماینده سازمان‌های مردم نهاد در شورای حقوق بشری سازمان ملل در نشستی با عنوان «ایران قربانی تروریسم؛ روایت داغ‌های ماندگار»، اظهار کرد: به جای اینکه سازمان‌های غیردولتی مؤثر در مجامع بین‌المللی حضور داشته باشند و گزارشگر آنچه در جامعه‌شان رخ می‌دهد و با نهادهای بین‌المللی، مانند دفتر مقابله با تروریسم سازمان ملل، تعریف کنند، می‌بینیم که این جایگاه اشغال شده و سالیان زیادی است که از آن بهره گرفته می‌شود.

وی افزود: ما بنا به مناسبتی، حدود سال ۱۳۷۸ یا ۱۳۷۹ بود که ملاقاتی با شهید بزرگوار، که خوب است از ایشان نیز یاد شود، جناب آقای دکتر خرازی، وزیر وقت امور خارجه، داشتیم. ایشان اعلام کردند که معمولاً کشورهای توسعه‌یافته از جایگاهی تحت عنوان سازمان‌های غیردولتی بهره‌مند هستند و از این ظرفیت برای کشور خود استفاده می‌کنند و امروز کشور چنین جایگاه و شرایطی ندارد. معمولاً آنچه تحت عنوان محکومیت برای ما ایجاد می‌شود، صرفاً صدایی است که از سوی نهادهای دولتی ما بیان می‌شود.

طاهری عنوان کرد: به تبع، دوستانی آمدند و دور هم نشستند؛ هیچ آشنایی با سازوکارهای بین‌المللی در آن زمان وجود نداشت و این موضوع به‌صورت جسته‌گریخته شکل گرفت. اولین سفر ما برای ژنو تعریف شد و آنجا دیدیم که چه حضور پررنگ و مؤثری سازمان منافقین، آن هم نه در قد و قواره افراد کم‌ظرفیت خود، بلکه با تمام ظرفیت سازمان، در مجموعه کمیسیون وقت حقوق بشر داشت و به دنبال آن بود تا بتواند از این ظرفیت برای محکومیت ایران استفاده کند.

این فعال حقوق بشر بیان کرد: آنجا هیچ جایگاهی برای شهدا وجود نداشت و اساساً جایگاهی برای اینکه چه بر جامعه ما می‌گذرد و چه اتفاقاتی در آن رخ می‌دهد، وجود نداشت، لذا ابتدا نظاره‌گر بودیم و رویدادها را ملاحظه می‌کردیم، اما بعداً متوجه شدیم که صرفاً حضور یک NGO به عنوان نظاره‌گر کافی نیست، بلکه لازم است با ائتلاف و شبکه‌سازی‌هایی که می‌تواند کارکردهای خود را داشته باشد، با سازوکارهای بین‌المللی ارتباط منطقی برقرار کنیم، با آنها گفت‌وگو کنیم و مسائل و موضوعات خود را پیش ببریم.

وی افزود: اولین اتفاقی که افتاد، راه‌اندازی بحث آموزش حقوق بشر برای سازمان‌های غیردولتی خودمان بود. این موضوع به‌تدریج در استان‌ها شکل گرفت و نحوه تعامل ما با مجامع و سازمان‌های بین‌المللی دیده شد.

طاهری ادامه داد: لازم است خاطره‌ای را مربوط به سال ۸۲ بیان کنم. در آن زمان خانمی که گزارشگر خشونت علیه زنان، به ایران آمده بودند و در همان دوره، فردی نیز در یکی از محل‌های بازداشتگاه‌های ایران فوت کرده بود و گزارش بلندبالایی درباره آن تهیه شده بود. دفتر سفارت خودش را کانادا تعطیل کرد و اتفاقات متعددی رخ داد.

در حال تکمیل