یادگار جنوب که فیلم مستقلی به شمار می‌رود نه فیلمنامه جذاب و خاصی دارد و نه کارگردانی قوی.حتی می‌توان گفت در پرداخت بسیار ضعیف عمل کرده است.این فیلم یک ملودرام عاشقانه بسیار ضعیف و از نوع هندی به حساب می‌آید.با توجه به اینکه مخاطبان به سریال و فیلم‌های روز دنیا دسترسی دارند، تماشای این فیلم ضعیف، آنها را دلسرد می‌کند.

این فیلم چند خطی با یک پیرنگ واحد و خرده پیرنگ‌های متفاوت زور زده که از فیلمنامه‌ای با قصه یک خطی تبعیت نکند.فیلمنامه به حدی ضعیف است که حال قصه‌گویی ندارد.ساخت چنین فیلم پیچیده‌ای بسیار سخت و ریسک‌پذیر است و این دو کارگردان جوان متاسفانه از انجام این ریسک سربلند بیرون نیامده‌اند.

ریتم فیلم بسیار کند و حوصله سربر است و مخاطب بیش از ۱۵ دقیقه دوام نمی‌آورد و بر خی سالن را ترک می‌کردند.زمان حال و ‌گذشته فیلم حتی با زیرنویس مشخص نشده و از این رو تماشاگر را سردرگم می‌کند.پیچیدگی فیلم، نه تنها کمک ‌حال اثر نبود، بلکه ضربه کاری را به این فیلم زد.تم انتقام که در فیلم پررنگ بود چیزی شبیه آثار شبه هندی و ترکی بود.

گاف‌های فیلم بسیار زیاد است: تفاوت لهجه‌ها میان یک خانواده بسیار غیرمنطقی و بی‌معنی است، با اینکه گفته می‌شود فیلم عاشقانه است باید اظهار داشت فیلم از عشق، یک روایت جنون‌آمیز به ما نشان می‌دهد، وحید رهبانی از پس یک عاشق بر نمی‌آید، او برای نشان دادن اوج ناراحتی و تراژدی در فیلم با استفاده از فن گروتسک بیشتر شبیه یک مجرم روانی است.

الناز شاکردوست که چند سالی است در آثار اجتماعی قوی ظاهر می‌شود در این فیلم، بازی بی‌حس و ضعیفی را انتقال داد.
و اما گریم سنگین صابر ابر یکی از موضوعات بحث‌برانگیز این اثر است.یکی از این دو کارگردان گفته بود ما نمی‌خواستیم این کاراکتر شبیه هیچ بازیگری باشد در پاسخ باید گفت ابر با این گریم فوق‌العاده سنگین آیا توانسته بود حق مطلب را ادا کند؟ و اینکه هیچ کس مانند صابر ابر نمی‌تواسته این حس را القا کند؟ ما بازیگران قوی و با اسم و رسمی در این سن و سال داریم که به راحتی می‌توانستند از پس این نقش بر آیند.لب‌های پلاستیکی صابر ابر در حین گفت‌وگو ما را به یاد سریال چاق و لاغر می‌انداخت. او ‌با گریم سنگینش شبیه یک عروسک شده بود نه کاراکتر سینما.