به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، محققان تخمین می‌زنند که حدود ۵۲.۵۵ میلیون نفر در سراسر جهان با فیبریلاسیون دهلیزی زندگی می‌کنند؛ نوعی عارضه قلبی عروقی که در آن ضربان حفره‌های بالایی و پایینی قلب با هم هماهنگ نیست و موجب احساس تپش سریع قلب می‌شود.

در بسیاری از موارد، فیبریلاسیون دهلیزی هیچ علامت آشکاری ندارد یا علائم آن با سایر مشکلات رایج مشترک است. به همین دلیل، تشخیص داده نشدن این عارضه تا زمانی که به یک مشکل جدی تبدیل شود، امری غیرمعمول نیست.

یک مطالعه اخیر نشان داد که حدود ۶۲ درصد از افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، پیش از تشخیص بیماری، از ابتلای خود به آن آگاه نبودند.

اکنون یک مطالعه جدید، شواهدی ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد تغییرات خاص در شبکیه چشم (لایه سلولی در پشت چشم) ممکن است به شناسایی فیبریلاسیون دهلیزی حتی تا ۴ سال پیش از تشخیص رسمی بیماری کمک کند.

برای این مطالعه، محققان اسکن‌های «توموگرافی انسجام نوری» (OCT) شبکیه و تصاویر رنگی شبکیه مربوط به بیش از ۹۰ هزار نفر را تحلیل کردند.

دکتر «جوزف هومر»، چشم‌پزشک مشاور در بیمارستان چشم‌پزشکی مورفیلدز و پژوهشگر ارشد در موسسه چشم‌پزشکی دانشگاه کالج لندن که نویسنده اصلی این مطالعه است، گفت: «شبکیه تنها نقطه از بدن است که در آن می‌توان عروق خونی و بافت فیبر عصبی را به روشی غیرتهاجمی و با استفاده از آزمایش‌های رایج چشمی، مانند اسکن OCT یا عکس‌برداری از ته چشم (فوندوس)، بررسی کرد.»

هومر توضیح داد: «ما در پژوهش‌های پیشین خود درباره سکته‌های شبکیه، نشانه‌های بسیار قوی از رویدادهای چشمی در بیماران مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی با تغیییرات چشم مشاهده کردیم. مطالعات بعدی نیز نشان داده‌اند که بیماری‌هایی مانند پارکینسون یا حتی اسکیزوفرنی باعث تغییرات جزئی در شبکیه می‌شوند؛ تغییراتی که در مورد بیماری پارکینسون، چندین سال پیش از بروز علائم بالینی بیماری رخ می‌دهند.»

در پایان این مطالعه، پژوهشگران دریافتند که افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی به‌طور مداوم دارای لایه‌های نازک‌تری از سلول‌های گانگلیونی ماکولا و لایه پلکسی‌فرم داخلی (mGCIPL) بودند.

این لایه ترکیبی از دو لایه متفاوت در شبکیه است: لایه سلول‌های گانگلیونی که اطلاعات بصری را بین شبکیه و مغز منتقل می‌کند، و لایه پلکسی‌فرم داخلی که اطلاعات مربوط به سیگنال‌های بصری خاصی مانند حرکت و تغییرات نور و تاریکی را به مغز می‌فرستد.

هومر افزود: «فرضیه ما این است که این نازک‌شدگی بر اثر بیماری‌های قلبی-عروقی ایجاد می‌شود، زیرا این ناحیه در برابر سکته‌های کوچک در چشم بسیار آسیب‌پذیر است.»

هومر و تیمش همچنین دریافتند در میان شرکت‌کنندگانی که در زمان تصویربرداری از شبکیه مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی نبودند، کسانی که بعدها به این عارضه دچار شدند، به‌طور میانگین ۴ سال پیش از مراجعه به بیمارستان به دلیل این مشکل قلبی، دارای لایه‌های mGCIPL نازک‌تری بودند.

هومر گفت: «ما در حال حاضر روی تجزیه و تحلیل تصاویر مرتبط با OCT در زمینه بیماری‌های قلبی عروقی در مجموعه داده‌های بزرگ کار می‌کنیم. ما همچنین مجموعه داده‌های خود را گسترش داده‌ایم تا تحقیقات بیشتر در مورد چشم پزشکی را امکان‌پذیر کنیم.»

او افزود: «در سال‌های آینده، پیش‌بینی می‌کنیم الگوریتم‌های تحقیقاتی خود را در چشم پزشکی از طریق مسیر نظارتی برای تأیید به عنوان یک دستگاه پزشکی، برای استفاده در تنظیمات بینایی‌سنجی محلی برای تشخیص زودهنگام بیماری سیستمیک، پیشرفت دهیم.»